Καζαντζακικό «αποχαιρετιστήριο κείμενο» της Καλύβας και… άρθρο της «Ε»!

Eγώ έχω μια απορία. ΒΡΑΖΩ και με ΚΑΙΕΙ.

Αν οι εργαζόμενοι υφίστανται λιβέλλους και διασυρμούς από φιλαράκους των αφεντικών τους, με ΣΩΡΕΙΑ ΨΕΜΑΤΩΝ
όπως ότι «απείλησε ότι δεν θα επιστρέψει το λάπτοπ στην εταιρεία», κ.ο.κ.

ΠΟΙΟΣ θα τους υπερασπιστεί?

ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΛΕΤΕ, τότε?

«πρόβλημά σου»?

ή «μη φέρνεις το πρόβλημά σου στο μπλογκ μου»?

ΠΟΙΟΣ αριστερός μπορεί να είναι τίμιος και σωστός, χωρίς να ενδιαφερθεί γι’ αυτό

ΕΣΕΙΣ ΧΤΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗ ΣΑΣ με άλλους «φιλαράκους», εντάξει… ΟΚ

Εμένα ΠΟΙΟΣ με καλύπτει?

Τον ΚΑΘΕ εργαζόμενο που είναι ΑΠΛΗΡΩΤΟΣ και μετά ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΜΕΝΟΣ, ποιος τον καλύπτει?

(και όσα ακολουθούν είναι πλέον… οδοντόκρεμες!)

Ο Πάνος Ζέρβας δηλώνει -για πολλοστή φορά- ότι «σταματάει την Καλύβα» του. Το κάνει μέσα από ένα μικρό λογοτεχνικό κείμενο, που το παρουσιάζει σαν δικής του έμπνευσης, αλλά αργότερα τον πιάνει (δήθεν) «στα πράσα» ο τακτικός σοβαρός σχολιαστής «π2», ενώ η πηγή της έμπνευσής του αποκαλύπτεται στο τέλος του ιδίου κειμένου που… οι αδαείς εκλαμβάνουν στην αρχή σαν δικό του. Φυσικά αυτή η παιγνιδιάρικη Εννοιολογική «Λογοκλοπή» μάλλον έγινε… συμφωνημένα (με τα ανώτερα κλιμάκια της… «Καλυβαρχίας») και οπωσδήποτε προξενεί πολύ γέλιο:

(Σοβαρά τώρα όμως) με «εννοιολογική λογοκλοπή» ή «Εννοιοκλοπή«(tm) εννοούμε την ικανότητα να απορροφάει κανείς το «ζουμί», το κεντρικό νόημα, την έμπνευση και το σενάριο μιας ιστορίας, και να το ξαναγράφει με δικά του λόγια (δείτε τα):

1) Το κείμενο του Πάνου Ζέρβα, παρουσιαζόμενο σαν δικής του έμπνευσης (στον αδαή… απλό λαό, μέχρι να διαβάσει την τελική υποσημείωση «η Ιστορία είναι του Νίκου Καζαντζάκη»):

Στο Ιρκούτσκ στη Σιβηρία, είχα γνωρίσει κάποτε έναν Ρωμιό φούρναρη που δούλευε μερόνυχτα, σκυλίσια, ζύμωνε τη νύχτα, φούρνιζε τα ξημερώματα και πουλούσε τη μέρα το ψωμί. Ζούσε σαν ασκητής και σαν αγριάνθρωπος. Δεν γλεντούσε, δεν γελούσε, δεν παντρεύτηκε, δεν έκανε παιδιά, δεν είχε καιρό. Μα κάπου κάπου, απότομα, τον έπιαναν τα μεράκια. Βαριέστησε ξαφνικά, βαριέστησε να φουρνίζει, να ξεφουρνίζει και να πουλάει. Σφαλνούσε το φούρνο και κολνούσε απάνω στην πόρτα ένα χαρτί με μεγάλα κόκκινα γράμματα: “Χαζάιν Πιρούιτ”. Αυτό σημαίνει ο νοικοκύρης διασκεδάζει. Έβανε τα κλειδιά στην τσέπη και το έριχνε έξω. Πήγαινε και έβρισκε κάτι ρεμπέτες φίλους του, έτρωγε, έπινε μαζί τους, έκανε χωρατάδες, χόρευε, πήγαινε με γυναίκες, έβανε τα βιολιά να του παίζουν. Γλεντούσε δέκα δεκαπέντε μέρες και νύχτες. Περνούσαν τα μεράκια του, αλάφρωνε. Έσκιζε τότε την ταμπέλα, άνοιγε πάλι τον φούρνο και ξαναριχνόταν στη σκυλίσια ζωή.

2) Η επισήμανση του π2 (που διάβασε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια -σε νόημα και σε στυλ- στην «Ελευθεροτυπία»): http://panosz.wordpress.com/2008/01/28/hazain_piruit/#comment-34207

Ομοια κι εμένα, γράφει ο Καζαντζάκης, με έπιασαν ξαφνικά τα μεράκια. Το ‘ριξα στο γλέντι. Αρχισα να γράφω μυθιστορήματα. Ο «Αλέξης Ζορμπάς», «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και άλλα που θα γράψω. Σημειώστε, αυτά τα λέει το 1943 ή ‘44. Αν θέλει ο Θεός, δηλαδή ο καιρός, είναι τα δικά μου τα γλέντια αυτά τα μυθιστορήματα. Βρήκα κάτι παλιούς φίλους ρεμπέτες του σχοινιού και του παλουκιού, κάτι άλλους καλούς ανθρώπους που αγαπώ και διασκεδάζω μαζί τους. Ξεχνώ τον φούρνο που έχω ανοίξει και τα ψωμιά που ζυμώνω, γράφω κι εγώ με μεγάλα κόκκινα γράμματα πάνω στην πόρτα μου: Χαζάιν Πιρούιτ. Γελώ, χοντρολογώ, κλώθω αλήθειες και ψευτιές, ανασταίνω νεκρούς, αγαπημένους νεκρούς, ανεβάζω από τον πάτο της θάλασσας αρμάδες βουλιαγμένες, βάζω τα μέσα βιολιά και φιαμπιόνια να παίζουν. Να ξεσκάσω κι εγώ λίγο, να προφτάσει και μένα τ’ αχείλι μου να γελάσει. Να γυρίσει και μένα μια στιγμή ο νους μου τη ράχη του στον άνισο αγώνα και να κοιτάξει τον πράσινο πάνω κόσμο με τα κτενίδια του. Ανθρώπους, δέντρα, έντομα, αυτοκρατορίες και να κυλιστεί κι αυτός μια στιγμή σαν ένα γαϊδουράκι την άνοιξη στο πράσινο χορτάρι.

Το ότι ο Πάνος Ζέρβας έχει αναμφισβήτητο τεράστιο ταλέντο στο γράψιμο (είτε σαν λογοτέχνης είτε σαν… εννοιολογικός λογοκλόπος) είναι γεγονός. Το τελευταίο «κουρούμπελο» της Καλύβας έβγαλε στην επιφάνεια τον χειρότερο και πιο υπεροπτικό εαυτό του. Φαίνεται πως τον βραχυκύκλωσε, το μίσος του στέρησε την αστείρευτη έμπνευσή του, ενώ ερήμωσε και την Καλύβα από σχολιαστές και επισκέπτες τις τελευταίες μέρες. Φίλος του ήταν εκείνος που του είπε πρόσφατα «τα έκανες θάλασσα, ΚΑΙ σαν φίλος ΚΑΙ σαν μπλόγκερ». Σαν αποτέλεσμα, ο Πάνος έκανε σειρά αναδημοσιεύσεων, με ξαναζεσταμένο παλιό λογοτεχνικό φαγητό στα ποστ.

Κάποια στιγμή ο Πάνος έκανε και έναν συστηματικό ιστορικό απολογισμό των ιστολογίων και των κειμένων του, που πραγματικά είναι πολύ εντυπωσιακός. Ποτέ δεν είχα αμφιβολίες ότι ο Πάνος είναι αξιόλογος, αλλά το θέμα ΔΕΝ είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι και ο Έζρα Πάουντ ήταν αξιολογώτατος (πολύ περισσότερο από τον Πάνο) αλλά δεν έπαψε να είναι ΚΑΙ φασίστας (εκείνος μέχρι το κόκκαλο). Ο Πάνος δεν είναι -βέβαια- φασίστας, αλλά είναι οπωσδήποτε… θλιβερός καινοτόμος στον τομέα της Ιστολογικής Λογοκρισίας Απόψεων και του αποκλεισμού αξιόλογων σχολιαστών από συζητήσεις ΔΗΘΕΝ ελεύθερες στο μπλογκ του. Και ρέπει προς ένα νέο «οικο-φασισμό» καθώς η δαιμονοποίηση εχθρών του ως «παράσιτα» (με αναγκαιότητα την… οικολογική απολύμανση) μπορεί να θεωρηθεί οικο-φασιστική, όπως ακριβώς και η αυταρχική διαχείριση του χώρου συζητήσεων τον οποίο ίδρυσε, προβάλλοντας μια νεφελώδη Λαϊκιστική Πατριδολάγνα Οικολογία.

Στο τελευταίο κουρούμπελο, εγώ δεν τον έβρισα ούτε ελάχιστα (πέραν του χαρακτηρισμού «οικο-φασίστας» σε σοβαρό κείμενο, πολύ αργότερα – ΑΦΟΥ είχα υποστεί τα πολύ χειρότερα). Εκείνος επέλεξε… όχι μόνο να βρίσει και να λοιδωρίσει αρκετούς, να συκοφαντήσει πολλούς (ιδίως έναν γνωστό συγγραφέα τρείς φορές πεταμένο έξω) όχι μόνο να λογοκρίνει εμένα ΚΑΙ τους ίδιους τους φίλους του (το μπλογκ «Πόντος και Αριστερά»), αλλά να λογοκρίνει ΚΑΙ όσους (κυρίως φίλους μου) επιχείρησαν να γράψουν συνετά και κόσμια σχόλια στην Καλύβα για μετριασμό των επιθέσεών του. Σαν αποτέλεσμα, δεν νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός «οικο-φασίστας» έπεσε πολύ έξω.

Νομίζω όμως ότι άνθρωπος που γράφει ΤΟΣΑ πολλά ποστ, για τόσο μεγάλο διάστημα, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει επαγγελματίας οδοντογιατρός, δεν αποκλείεται καθόλου να διαθέτει και ένα άλλο, τρομερό προσόν που… μέχρι τώρα δεν είχα πάρει καθόλου χαμπάρι:

– Την ικανότητα να… κλέβει κείμενα και ΙΔΕΕΣ άλλων (ξαναγράφοντάς τα με δικά του λόγια).

Αυτή την ικανότητα, μερικές φορές την παραδέχεται ο ίδιος, βάζοντας στο τέλος ενός δικού του κειμένου, την υποσημείωση «η Ιστορία αυτή είναι του Τάδε»…

Το μέλλον θα δείξει, ΤΙ θα προκύψει… 🙂

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το παρόν κείμενο κόσμιας κριτικής… διέφυγε της προσοχής του, ή αν το… άφησε να περάσει τη λογοκρισία ΕΠΙΤΗΔΕΣ, αλλά…. ποσώς με ενδιαφέρει. Είμαι άλλωστε πνιγμένος από τα καθήκοντά μου:

  • -Πρέπει να ταϊσω τις… αράχνες μου (π.χ. μία… ΕΔΩ)!
  • Φυσικά ΔΕΝ εννοώ ότι ο Πάνος είναι και… λογοκλόπος (σκέτο). Θλίβομαι αν δεν έγινε κατανοητή η σημαντική διάκριση ανάμεσα σε αυτή την άδικη, συκοφαντική και εξωφρενική υπεραπλούστευση (λογοκλόπος ΣΚΕΤΟ) και στη σύνθετη έννοια (εννοιολογικός λογοκλόπος ή εννοιοκλόπος) που εξήγησα στα προηγούμενα…
Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Καζαντζακικό «αποχαιρετιστήριο κείμενο» της Καλύβας και… άρθρο της «Ε»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s