ΠΟΙΟΣ ήταν ο Μέγας Αρχιδεοντολόγος

UPDATE (3/2/2017)

Aποφάσισα να ξανα-κάνω το παρόν ποστ δημόσιο. Σήμερα ο Νίκος Σαραντάκος είναι… ακραιφνής μνημονιακός συριζαίος και «λόγιος» συγγραφέας, πολύ γνωστός δημόσια, με πολλές δημόσιες εμφανίσεις, βίντεο και φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Είναι τόσο γνωστός, τώρα πια, ώστε δεν μπορεί σήμερα να με συκοφαντήσει ότι (δήθεν) «αποκαλύπτω προσωπικά δεδομένα», ανεβάζοντας δημόσιες φωτογραφίες του. Πριν πολλά χρόνια είχε κάνει νομικά και διαδικτυακά διαβήματα λογοκρισίας, κατά μιας ανάρτησης μου με (αλλοιωμένη από άλλον) φωτογραφία του, η οποία επίσης ήταν δημόσια (τότε) αλλά… αυτό δεν μπορούσε εύκολα να αποδειχτεί εκείνη την εποχή (που δεν ήταν ακόμη δημόσιο πρόσωπο). Προσέξτε, τώρα, την έκφραση του προσώπου του. Τη θεωρώ αποκαλυπτική. Ας κρίνετε εσείς… αν κάνω λάθος:

adasddas.jpg

Ηταν ο άνθρωπος που ΕΠΙΝΟΗΣΕ τη βαρύτατη συκοφαντία ότι… καταράστηκα το αγέννητο (τότε – 1997) παιδί της δημοσιογράφου κ. Λαμπρινής Θωμά.

Επίσης ήταν ηγετικός δημαγωγός της λίστας Hellas, διαδικτυακός κολλητός του «καλού παιδιού της Ακροδεξιάς» Φειδία Μπουρλά (που μέχρι σήμερα ο Σαραντάκος τιμά με εγκωμιαστικό link στις ιστοσελίδες του), του άααλλου «καλού παιδιού της ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ Τετάρτης Αυγούστου» που έφερε το ένδοξο όνομα «Παπάδας», και άλλων «μπουμπουκιών». Αυτό το μπουλούκι χυδαιότατων υβριστών και συστηματικών λασπολόγων ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΣΑΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ επί σειρά ετών, «εκπαραθυρώνοντας» (μέσω διασυρμού) σε κάποια φάση ακόμη και τον συν-ιδρυτή και διαχειριστή της «κωλολίστας» κ. Σπύρο Λιώλη. Ο Φειδίας Μπουρλάς, το «καλό παιδί» (και υποστηρικτής του ΛΑΟΣ) αργότερα έπαιξε το ρόλο «εξωραϊστή» της λίστας, διαγράφοντας από τα google μερικά από τα πιο χυδαία κείμενα της λίστας, ώστε να μη μείνει στην Ιστορία η σαπίλα της . (Δεν τα έσβησε όλα βέβαια, γιατί χρειαζόταν συγκατάθεση και από όσους τα έγραψαν). Είχα γράψει εκτενές κείμενο τεκμηρίωσης γι΄αυτό το ξαναγράψιμο της Ελληνικής Ιντερνετικής Ιστορίας αλλά δεν το κράτησα αναρτημένο δημόσιο, μετά από χρόνια. (Μπορεί και να το ξανα-αναρτήσω κάποια στιγμή, αν και είναι τώρα πια δευτερεύον θέμα…)

Αυτή η λάσπη (το ότι δήθεν «καταράστηκα το αγέννητο παιδί της» όταν ήταν έγκυος) ήταν ένας μύθος που εξαπολύθηκε μαζικά στη λίστα «hellas», έτσι ώστε να «χοντρύνει το παιγνίδι» (του διασυρμού) και έτσι ώστε να… χάσω τους λιγοστούς θαρραλέους υποστηρικτές (όσους δεν είχαν αηδιάσει, τρομοκρατηθεί ή σωπάσει προ πολλού) π.χ. κάποιος κ. Γιώργος Θεμέλης. Μέσω της λάσπης ότι «καταράστηκα το αγέννητο παιδί της κυρίας», ο στόχος αυτός (της απώλειας των λίγων υποστηρικτών) επιτεύχθηκε. Μετά από ΑΥΤΗ την συγκεκριμμένη λάσπη, ακολούθησε μαζική «ηθική καταδίκη» από ολόκληρο το πλήθος, ΠΟΛΥ σοβαρή διαπόμπευση, αλλά και κατασκευή… ικριώματος (δηλαδή ολόκληρου web-site) όπου με εκτέλεσαν σαν προσωπικότητα. Αυτό ΔΕΝ ήταν αστείο: Κάθε ελπίδα μου (σαν κατασκευαστής λογισμικού που ήθελε να κάνει πωλήσεις μέσω διαδικτύου) εξοντώθηκε οριστικά, μέσω εκείνου του site. Πάνω από έντεκα χιλιάδες άτομα επισκέφτηκαν εκείνο το site της character assassination / γελοιοποίησης (δηλαδή… έμπρακτης ναζιστικού τύπου ψυχιατρικο-ποίησης, όπως αποκαλεί τέτοια φαινόμενα ο γνωστός ψυχίατρος Σπύρος Σούρλας),  ένα σάητ που με ταύτιζε με ψυχοπαθική «αίρεση αυτοκτονίας», στο ιντερνέτ εκείνης της εποχής. Από τις δέκα (περίπου) ιστοσελίδες εκείνου του site, οι τρείς γελοιοποιούσαν (και παραποιούσαν άσχημα) το καλλιτεχνικό και επιστημονικό μου έργο, ενώ οι υπόλοιπες (μέσω έξυπνης συρραφής μικρών τμημάτων από κείμενα) με εξόντωναν ολοκληρωτικά σαν… παρανοϊκό ψυχοπαθή.

Από που ξεκίνησε όμως εκείνη η (δήθεν) «κατάρα»; Και τι ακριβώς είχε προηγηθεί; Είχα πράγματι «καταραστεί το παιδί της»;

Ε, ΟΧΙ! Τίποτα τέτοιο δεν μου πέρασε καν από το μυαλό. Σε ΤΙ θα έφταιγε το παιδί της (για τα δικά της χάλια); (ΤΙ είμαι; Κακιά… μάγισσα του χωριού;) OXI, βέβαια! Εκείνο που σκέφτηκα όμως, κάποια στιγμή, πολύ έντονα (και το έγραψα χωρίς να το πολυ-σκεφτώ) ήταν ακριβώς το αντίθετο (της «κατάρας» που μου καταλογίστηκε): Σκέφτηκα ότι… ορισμένοι άνθρωποι (όπως θεωρούσα για την κ. Θωμά τότε) ΜΟΝΟ από τα παιδιά τους ίσως μάθουν κάποτε την ανθρωπιά που (κατ΄εμέ) ΔΕΝ έχουν! Και ευχήθηκα… το ίδιο της το παιδί να της διδάξει την καλωσύνη και την ανθρωπιά (που ΔΕΝ έχει) κάποια μελλοντική ημέρα!

Αν θέλετε, με πιστεύετε. Εκ των υστέρων, εξακολουθώ να θεωρώ ΠΑΡΑΛΟΓΟ και αντίθετο με τις αρχές μου, το ρητό «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». ΔΕΝ ακολουθώ αυτό το ρητό του «Ευαγγελίου». ΔΕΝ θεωρώ ότι φταίνε τα παιδιά για τις κακοήθειες των γονέων τους. Πολλές φορές μάλιστα, τα παιδιά είναι εκείνα που διδάσκουν τους γονείς, με την αθωότητά τους και την έμφυτη δική τους αντίληψη δικαιοσύνης. ΔΕΝ πιστεύω ότι τα θετικά αισθήματα «μπαίνουν αργότερα» στο μυαλό ενός παιδιού. Τα θεωρώ ΗΔΗ έμφυτα. Το μόνο που μπορεί να κάνει η παιδεία, είναι να τα «καλλιεργήσει», να τα ενθαρρύνει, να τα κάνει πιό συνειδητά. Όμως, ΔΕΝ μπορείς να «καλλιεργήσεις»… ανύπαρκτο φυτό. Έτσι, ΔΕΝ μπορείς και να «καλλιεργήσεις» ΜΗ-προϋπάρχουσα καλωσύνη.

Πρέπει βεβαίως να παραδεχτώ, ότι τα προηγούμενα τα έγραψα (τότε) πολύ βιαστικά και πολύ θυμωμένα. Εξίσου βιαστική πρέπει να ήταν όμως και η Λαμπρινή Θωμά, που πολύ πιθανώς ΔΕΝ κατάλαβε ότι μου «την έπεφταν» κυρίως φασίστες, επειδή είχα διαμαρτυρηθεί για το φόνο αθώου εφήβου από αστυνομικό (υπόθεση Καλτεζά). Οραματίστηκα τότε, εκείνη τη στιγμή, μέσα στη διένεξη… το ΤΙ θα γινόταν αν η Λαμπρινή Θωμά εξαπέλυε… εναντίον του ίδιου της του παιδιού κάποια μελλοντική ημέρα, την… ίδια ακριβώς ψυχοβγαλτική (crazy-making) συμπεριφορά που εξαπέλυε εκείνη, τότε (μαζί με άλλους) σε μένα (καθώς και σε άλλους αγνώστους μέσω Διαδικτύου) και… οργίστηκα ΑΚΟΜΗ περισσότερο: Aυτή τη φορά ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ του παιδιού της. Ετσι (μεταξύ άλλων) της έγραψα «εύχομαι να διδαχτείς από το παιδί σου που θα σε φτύσει μια μέρα» και αυτό αμέσως διαστρεβλώθηκε, μαγειρεύτηκε με κρεμμύδια και μπαχαρικά, και εξαπολύθηκε σαν «τεκμήριο ενοχής» στον… Ιντερνετικό Λαό (για να με διασύρει). Μέσω της λάσπης ότι «καταράστηκα αγέννητο παιδί» εξέλειπαν και οι τελευταίοι ενδοιασμοί (κάποιων) για την πλήρη διαδικτυακή μου εξολόθρευση. Επίσης την επαγγελματική εξολόθρευση, αφού δεν ήμουν παρά ένας μικρός πρωτοπόρος κατασκευαστής λογισμικού, και οι λίγες εκατοντάδες των πελατών μου (τότε) είχαν αποκτηθεί 99% μέσω επαφής πρόσωπο-με-πρόσωπο. Η νέα «αγορά του διαδικτύου» έκλεισε έτσι για μένα εντελώς, μετά από εκείνη τη μαζική διαπόμπευση. Μιλάμε -άλλωστε- και για μία εποχή όπου η ΜΙΚΡΗ μόνο μειοψηφία Ελλήνων που είχαν μπεί στο Διαδίκτυο, γνωριζόντουσαν σχεδόν όλοι μεταξύ τους (διαδικτυακά).

Μιλάμε επίσης για ένα πρωτοποριακό λογισμικό, το μεταφραστικό εργαλείο «HyperLEΧ» που απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ στον μορφωμένο έλληνα χρήστη υπολογιστών, δηλαδή στο ίδιο το κοινό που (μεγάλο μέρος του) παρακολούθησε το μαζικό διασυρμό μου και πίστεψε τις ρετσινιές που μου κόλλησαν!

Δεν το πιστεύετε; Πιστεύετε ότι ήμουν (ή είμαι) υπερβολικός σ’ αυτά τα συμπεράσματα; Αμφισβητείτε το πόσο σημαντική είναι η ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ, για έναν σοβαρό επαγγελματία λογισμικού; Δικαίωμά σας. Τότε όμως, για ποιό λόγο η επίσημη νομοθεσία κάθε χώρας καταδικάζει τόσο σοβαρά (και αποζημιώνει) την «επαγγελματική δυσφήμηση»; Και… ΤΙ νομίζετε ότι συνέβη τότε, εκείνες τις μαύρες μέρες του 1997, σε μένα, στη ζωή μου και στη μικρή προσωπική επιχείρησή μου (την «HyperLogic R&D» – που το ιστορικό της βρίσκεται ΕΔΩ), μετά από όλα αυτά; Ανοιξη και οργασμός… πωλήσεων και πελατών; (Για σκεφτείτε το…) Αν -τώρα- εξακολουθείτε να… αμφιβάλλετε για τις διαπιστώσεις μου, δείτε τι έγραψε ένας άλλος, ένας αμερόληπτος και ανεξάρτητος παρατηρητής (στη λίστα hellas) πέντε ολόκληρα χρόνια μετά το διασυρμό, σε ένα σχόλιο όπου η ουσία βρίσκεται σε δύο μόνο γραμμές, τις εξής:

Σπύρος Μαρκαντωνάκης (ουδέτερος παρατηρητής της λίστας «hellas», 11 Φεβρ 2002), μιλώντας για το διασυρμό μου (του 1997):

«Τσαλαπάτημα του αδύνατου για την δική μας προσωπική ευχαρίστηση, και η αντίδραση της λίστας, αν θυμάμαι καλά: Αυτή του όχλου που συμμετέχει με ευχαρίστηση στο λυντσάρισμα«

(σε γκρήκλις: Tsalapatnma tou aduvatou gia tnv
dikn mas proswpikn euxaristnsn kai n avtidrasn tns listas av 0umamai kala: Autn
tou oxlou pou summetexei me euxaristnsn sto luvtsarisma.)

Για να γίνω ακόμη πιο ακριβής και σαφής, αλλά και… δίκαιος απέναντι σε πολλούς, δεν ήταν μόνος ο Σαραντάκος στη δημιουργία της φήμης (που γέννησε τον άγριο διασυρμό). Υπήρξαν άλλοι (3 περίπου) που προηγήθηκαν (μισο-αστειευόμενοι κακόγουστα), ενώ αυτό που είπα «ήταν στα όρια» αυτού με το οποίο με κατηγόρησαν. Στην πραγματικότητα, εγώ ο ίδιος είχα στενοχωρηθεί και θυμάμαι ατέλειωτες ιδιωτικές συζητήσεις με φίλους (και με την άρρωστη μητέρα μου) γύρω από το ΑΝ ή όχι όσα είπα μπορούν να ερμηνευτούν σαν «κατάρα». Αντίθετα, όμως, με άλλους που ήταν πολύ πιο επιπόλαιοι, φαιδροί ή εσκεμμένα καυστικοί σε στυλ «στρατιωτικού καψονιού για να ψαρώσει ο νεοσύλλεκτος», εκείνο που έκανε ο Σαραντάκος ήταν η σοβαρή «χαριστική βολή» στο θύμα του όχλου (όπως συνηθίζει να κάνει και επανέλαβε αρκετές φορές ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ μέσα στο διαδίκτυο, όχι μόνο σε μένα), μία εκτέλεση ¨τέλειο έγκλημα» που τον ανέβασε και στην εκτίμηση του όχλου, πάρα πολύ. Ο Σαραντάκος ΚΕΡΔΙΣΕ από τη συμφορά την οποία ο ίδιος ανέβασε στα άκρα, ενώ -επιφανειακά- φαινόταν σαν να ήταν «ο πιο σεμνός» (όπως θα δείτε να τον αποκαλεί πιο κάτω άλλος… λιθοβολιστής).

Επίσης οφείλω και μία άλλη διευκρίνιση για λόγους Ιστορικής ακρίβειας (αλλά και προστασίας υπολήψεων). Ο Φειδίας Μπουρλάς είναι πράγματι «καλό παιδί» (από όσα γνωρίζω). Βέβαια, πράγματι ήταν «υπερ-δεξιούλης» τότε (και πιο πρόσφατα υποστήριξε φανερά κάποιες θέσεις του ΛΑΟΣ) αλλά ΔΕΝ γνωρίζω τι πιστεύει τώρα (καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές) ούτε τις ακριβείς ιδιωτικές και δημόσιες πολιτικές του δεσμεύσεις και πεποιθήσεις. Εκτιμώ την ευθύτητα που επέδειξε, αλλά του καταλογίζω *(κυρίως) ένα πράγμα: ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ για την περιβόητη «κωλολίστα Hellas», με κίνητρο να την «εξωραϊσει» και να την «βγάλει λάδι»! Ο δε Παπάδας, περιβόητος μπινελικομάχος της ΑΚΡΑΣ (φανερά φασιστικής) Ακροδεξιάς, ουδέποτε υπήρξε (κυριολεκτικά μιλώντας) κολλητός ή φίλος του Σαραντάκου. Το παράπτωμα όμως του Σαραντάκου  δεν ήταν η φιλία αλλά η ανοχή (και ενίοτε η συναίνεση, ή ακόμη και η συνεργία) σε φασιστικές απόψεις και/ή συμπεριφορές, μια συνεργία που έφτανε μέχρι του σημείου της φιλίας (αν τη διάβαζε εξωτερικός παρατηρητής). Για να το εκφράσω πιο καλά, θα σας θυμίσω τη «λυκοφιλία» μεταξύ σημερινών πολιτικών που ενώ υποτίθεται ότι τσακώνονται στη Βουλή, στην ταβέρνα ανταλλάσσουν αστειάκια μεταξύ τους και είναι -ουσιαστικά- ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ, ΜΙΑ ΚΛΙΚΑ, κ.ο.κ. Εεεε… ΑΥΤΟ ακριβώς βρήκα αποκρουστικό στη λίστα Hellas, από πολιτική και κοινωνική άποψη (εκτός από τη δυσωδία και τη σαπίλα), και ΑΥΤΟ εννοώ με την αναφορά μου στις σχέσεις Σαραντάκου και ορισμένων άλλων (δηλαδή… ΟΛΩΝ –στην τελική). Πάντως η τελευταία διευκρίνηση… παραείναι επιεικής, διότι ο Σαραντάκος ποτέ δεν παίρνει το μέρος κανενός λιθοβολούμενου σε διαδικτυακές κοινότητες (όχι μόνο την Hellas). Πάντα παίρνει το μέρος των πολλών και -ιδίως- του ηγέτη-επιτιθέμενου, συμπεριφερόμενος σαν να είναι πάντα ο στόχος του Ηγέτη ή της κυριαρχούσας ομάδας «προβληματικό άτομο» (αλλά βλέποντας τη φάτσα του  ας κρίνετε εσείς  ποιος είναι ΤΙ, όχι λόγω φυσιογνωμίας, όσο λόγω κάποιων εκφράσεων του προσώπου του)…


 

Advertisements